Kij Smoka

TEKST: SIFU ANDRZEJ SZUSZKIEWICZ

dodano: listopad 2005

Strategia "kija smoka" to liniowe ruchy w ataku. Przy niewielkich ruchach obrotowych w obronie techniki te połączone ze skuteczną pracą stóp pozwalają na błyskawiczny atak i obronę. W rzeczywistości pierwszy zdecydowany i skuteczny atak decyduje o zwycięstwie. Sięgając do historii, kij służył zarówno do polowań jak i do walki. Kij smoka ma długość 5 - 6 stóp, a długi kij 13 stóp. Broń ta była prosta do wykonania i drewniany manekinbardzo popularna w dawnych czasach. Z biegiem lat kij uległ modyfikacji poprzez dodawanie metalowych zakończeń. Zatem kij przekształcono we włócznię, halabardę i inne wersje z metalowym zakończeniem. Używanie kija było również popularne wśród mnichów z klasztoru Shaolin. Ze względu na swoją religię nie gustowali w ostro zakończonych rodzajach broni, gdyż mogłyby spowodować nadmierne rany wrogów.

Zgodnie z Chińską legendą Wielki Mistrz Gee Sin był jednym z pięciu mnichów tworzących styl Wing Chun Kuen. Był on również mistrzem posługiwania się kijem zwanym "sześć i pół uderzeń smoka". Yim Wing Chun, od której imienia nazwano ten styl, uczyła się od mniszki Ng Mui jedynie technik ręcznych i mieczy motylkowych. Dopiero jej mąż Leung Bok Cho spotkał Wong Wah Bo - spadkobiercę technik "kija smoka" mistrza Gee Sin, któremu przekazał system Wing Chun i od tamtej pory techniki kija weszły na stałe w arsenał broni Wing Chun Kuen. Leung Wah Bo po opanowaniu systemu Wing Chun udoskonalił "sześć i pół uderzeń smoka" łącząc jego stosowanie z technikami Wing Chun w celu uczynienia ich bardziej efektywnymi.